bao - Dankjewel voor de fijne samenwerking!

30 juni 2020

Beste jullie allen

Waarschijnlijk lazen jullie het al in de nieuwsbrief van Katholiek Onderwijs Vlaanderen: ik stop bij de begeleidingsdienst. Niet omdat ik het beu ben, neen, ik heb een onvoorstelbaar leuke job. Niet omdat ik geen goed team heb, neen, ik mag werken met stuk voor stuk fantastische en gedreven mensen. Niet omdat ik niet geloof in begeleiding, neen, ik vind dat we vaak een mooie (soms noodzakelijke) ondersteuning aan scholen bieden. Niet wegens de besparingen die de begeleidingsdienst treffen, neen, mijn besluit stond al een eindje vast.

Maar, waarom dat wel?

Al een hele tijd begon het in mij te kriebelen: ik wil opnieuw zelf school maken. Met een team, met de kinderen, met de ouders, de lokale gemeenschap … De hartslag van een school voelen en me middenin die intensiteit bewegen. Misschien een ongewone keuze, maar vanuit het hart. Voor mezelf kan ik niet anders.

Vanaf 1 september word ik directeur van de Damiaanschool te Kortrijk. Ik kijk er heel erg naar uit!

In de huidige context van besparingen bij de pedagogische begeleidingsdiensten, kan ik niet vervangen worden. Collega’s uit mijn team nemen mijn ankerscholen over, vorige week werd daarrond naar de betrokken scholen en besturen een mail verstuurd. De ankers zijn voor de scholen het gezicht van de begeleidingsdienst. De hoeveelheid aan taken die ik intern en extern opnam, worden onder mijn team verdeeld. De coördinatoren van de verschillende werkingsgebieden zullen voor een stuk de regie in handen houden. Ook Stefaan Misschaert neemt een aantal zaken over en zal daar waar nodig buffer zijn. Ingrid Jost, met wie ik de voorbije jaren een stevige tandem mocht vormen (waarvoor dank), zal ook bijspringen waar mogelijk.

Het waren voor mij tien fantastische jaren bij de begeleidingsdienst. Ik heb ontzettend veel mensen ontmoet en zag heel erg mooie dingen in talrijke scholen. De laatste vier jaar hebben me als niveaucoördinator heel veel deugd gedaan. De warme omgeving van d’ Abdij (en daarmee bedoel ik niet alleen het gebouw an sich, maar nog meer de collega’s en vrijwilligers die ik bijna dagelijks ontmoette) en de talrijke directeurs, bestuurders en leraren die me aanspraken, hebben me gemaakt tot wie ik nu ben en dat is toch een stuk wijzer dan tien jaar geleden. (dat is althans wat ik zelf geloof …)

We ontmoeten elkaar nog, heel zeker.

Dankbare groet,

Alain